Blanka Chudkiewicz

Długo nic nie pisałam przez natłok obowiązków związanych z przeprowadzką. Zdjęć też nie mamy zbyt wiele z tego okresu, ale udało się znaleźć  kilka które dokumentują ten dziki okres naszego życia.
Taka mała retrospekcja z kilku miesięcy.

Zaczęło się od znoszenia pudełek do mieszkania i pakowania masy przedmiotów. Oczywiście nie dało się nie zrobić z pudełek użytku zabawowego :

po przeprowadzce obijałyśmy się troszkę u jednej a potem drugiej Babci:

Ostatecznie zamieszkaliśmy w ogólnym rozgardiaszu, ale Blanka i tak czuła się w nowym domu świetnie

grunt to chwila relaksu, gdziekolwiek

zła mina a chwilę potem uśmiech - Blankowa specjalność

Ważne że znalazłyśmy blisko osiedla plac zabaw.

A Blanka znalazła własne miejsce

Blanka na początku grudnia skończyła 20 miesięcy. Już na zawsze ta liczba będzie kojarzyć mi się z określeniem “mama ja sama”, które w jej języku brzmi po prostu “mamacii”, tłumaczone jako mama chcę.
Mamacii przeszlo do uzytku powszechnego w stosunku do kazdego i stało sie zwrotem znaczacym “chce”.

W grudniu Blanka chciala - sama zrobic wiele rzeczy. Przede wszystkim zaczela sama spac, sama zakladac kapcie i spodnie, samodzielnie nakladala ciasto na szarlotkę, pragnela obierac ziemniaki (mamacii z placzem  rozlegalo sie po calym mieszkanku). Z zapamiętanych resztek obiera sobie  sama mandarynki w ściereczę, z której obierki strzepuje do kosza (kopiując tym samym moje zachowania), obiera sobie jajko na śniadanie, sama po sobie sprząta jeśli nabrudzi i pomaga mi w porządkach, np myjąc okna.

Jest bystrym, pomocnym, acz bardzo krnąbrnym i upartym dzieckiem, jeśli uważa że coś jest czym innym niż jest w rzeczywistości będzie się ze mną kłócić “Mama nie”, do momentu aż skapituluję i przyznam jej rację.
Dużo pamięta, szczególnie błahostki, jak to że pewnego razu na placu zabaw weszła w psią kupę. Od tamtej pory minęło grubo ponad miesiąc, a Ona za każdym razem gdy zakładamy buty krzyczy że pod spodem była pupu i raduje się całą sobą

Najbardziej rozbrajającym ostatnio wydarzeniem był zakup pierwszych majtek, w zasadzie wpadlam na pomysl calkiem przypadkiem. Podczas porzadkow wpadly mi w rece male, dziewczece majteczki z kubusiem puchatkiem, ktore postanowilam pokazac Blance.
Jej radosc totalnie mnie zaskoczyla, od razu zaczela zdejmowac spodnie i pieluszke wolajac glosno mamacii mamacii.

Szybko zrozumialam ze nasze dziecko w majtkach czuje sie bardzo powazne, dumne i szczesliwe. Z calych sil starala sie ich nie zasikac i dzielnie wolala eeee. Niestety wypadki chodza po ludziach i jedyne majteczki wyladowaly w pralce.

Po powrocie Taty na haslo nowe majtki Blanki, niczym blyskawica biegla do pralki i z radoscia pokazywala gatki.
Następnego dnia kupiliśmy jeszcze kilka par dla naszej dorosłej Córy.

Wigilię Blanka spędziła w pięknej czerwonej sukni i obowiązkowo w majtkach, których już nie zasikała.
Jesteśmy z niej bardzo dumni.

Prezentacja majtek ponieżej.

Mamo tylko mi nie pomagaj - “Mamo nieee”

między świętami.

Staram się jak mogę być tatą. Być może nie widać. Najbardziej tęsknię za córką kiedy wychodzę z domu, i kiedy jestem tuż przed nim. Doceniam rodzicielstwo i powoli rozumiem swoich rodziców. Lepiej późno niż wcale. Na koniec słoń przypadkiem zdjęty do zdjęcia z półki.

Wcześniej przed tym zrobione zdjęcie na stronie u Taty.

a to prostu ba, czyli nie ma

Stało się, bo kiedyś musiało.
Blanka ma wreszcie swój pokoik, dzięki wysiłkom Taty i Dziadka  w przeciągu jednego niedzielnego wieczoru przeistoczył się ze składzika na remontowe śmieci w nastrojowy, pełny zabawek obiekt marzeń.

Nowe, dorosłe łóżko, regalik na książki i zabawki, stolik z krzesełkiem (od Babci), kolorowe zasłony, to wszystko Blanka zobaczyła wieczorem skąpane w łagodnym świetle lampy. Reakcja była jak się spodziewaliśmy pozytywna. Z radością zanurzyła się w kolorowej pościeli, zaraz uśpiła w swoim łóżku lalę i od razu zabrała się do remanentu zabawek.

Tego wieczoru zmęczona po całym dniu bez drzemki, zasnęła po raz pierwszy w swoim i tylko swoim magicznym łóżku, otoczona lalkami i misiami.
W nocy budziła się parokrotnie z płaczem, ale zasypiała zaraz po moim przyjściu.
A rano… uśmiech zagościł na twarzyczce gdy tylko zobaczyła lalę tuż obok.

Dzisiaj druga noc, w zaśnięciu pomógł Tata, jemu to zdecydowanie lepiej wychodzi. Zobaczymy jaki będzie jej przebieg.
Troszkę mi smutno, że to już, uwielbiałam nasze potrójne spanie, jej policzek przy moim.
Nie lubiłam wiercenia w nocy, ciągłego mnie odkrywania i sporadycznego kopania.
Nasza mała dziewczynka jest coraz większa i samodzielna, jest coraz bardziej własna, nie tylko moja …

Gdyby nie Ciocia Hania, zapomnielibyśmy i my - rodzice.  Ale to z uwagi na inny fakt, co wcale nie przeszkadza Blance

Operacja “Sutek” można powiedzieć zakończona sukcesem. Blanka bardzo łagodnie rozstała się z karmieniem piersią, więc teraz wieczorami opowiadamy sobie bajki i jest pięknie. Bywają problemy z zaśnięciem, mam wrażenie, że Blanka odziedziczyła po mnie cechę poszukiwania kawałka chłodnej pościeli, i gdzie się choć trochę zagrzeje, trzeba przenieść ciało na zimny fragment.

Za oknem biją dzwony w Kościele, Blanka już wie co to dzwony, a jak ktoś wierci w mieszkaniu obok to jest przekoknana, że to na pewno Dziadek, wszak Dziadzia ma najwięcej wiertarek na świecie.

PS. Moje opowieści (taty) są na pewno bardziej ubogie w treści i emocje, ale musicie mi to wybaczyć.